บทที่ 48 บ้านหลังน้อย 1

หงซือกวนเหลือบมองหญิงสาวข้างกายอย่างไม่ถือสา เขายังคงเฉยชากับทุกเรื่องราว ความสุขุมนุ่มลึกยังคงมีให้ได้เห็น สายตาคมเข้มลึกลับดำสนิทเยี่ยงรัตติกาลไร้จันทร์ยากคาดเดาห้วงอารมณ์อันใดทั้งนั้น หากแต่ปลายเท้าใหญ่ของเขากลับก้าวเคียงข้างกับเท้าน้อยๆ ของนางไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น

“ข้าว่าเจ้าคงหิวแล้ว กลับไปหมู่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ